زشت

خسته ام، صبح زود بیدار نخواهم شد،همانگونه که اکنون نخواهم خوابید.

زشت...

مرگ کجاست بی بی؟روی پیشنانیم را نگاه کن؟ نیست ؟ خیلی داغ است.خیلی درد دارد.بی بی اما میگوید مرگ سرد است. پس روی دستانم است .. روی گرده ام .. روی لب ها شاید هم پاهایمبی بی گفت دست بزن به قلبت . می تپد زشت...

از کنار میزها قدم میزنم و متوجه میشوم همه چیز در عین آغاز، رو به اتمام است.تمام میشود، روزهای خوب و بد، پس صبر میکنم، طاقت می آورم، اگر زمین میخورم بر میخیزم و محکم تر بر در میکوبم. محکم تر و بلند تر زشت...

خودت را آنگونه که نمیشناسی به دیگران نشناسان. آدم ها نه برایشان مهم است،نه هر چه کنی باورت خواهند داشت. حتی ذره ای ترحم نیز برتو روا ندارند. این تو خواهی بود و خودت و آینه،که بی صدا در هم خواهید شکست.

زشت...

سرم روی میزیست که سرت رویش بود.وقتی طولانی به موهای نامرتبت نگاه میکردم، فقط میخواستم بغلش کنم .دلم میخواست دستم را روی موهایت بکشم و بگویم یک سیگار دیگر برایت روشن کنم؟ و تو سرت رابیاوری بالا و بگویی: روشن کن اژدهای کمودو

زشت...

ایتسگاه BRT بیمارستان 29 بهمن.کاش میشد دوباره، زیر یک باران آرام و یک سرمای کوچک به من بگویی چشمانت زیباست و باهم سوار BRTشویم تا من به تو نشان دهم منصور کجاست.

زشت...

خاموش است. صدایی جز صدای سکوت آهنگ های همیشگی و تکراری نیست.
خبر می آورند تنهاییم تا چند روزی.. به خیابان ها میرویم .. در سکوت یکدیگر حرف نمیزنیم.
بلیط بگیرم؟
نمیخواستم. برویم که چه؟ که نبینمت در تنگاتنگ خیابان ها؟

زشت...